Als kind van een tandarts vroeg ik mezelf af: ben je altijd tandarts, zelfs na de dood? Moest zijn beroep vermeld worden in de rouwadvertentie, ondanks dat hij al 27 jaar met pensioen was? Hij was niet zomaar iemand, hij was een tandarts.
De vraag is: ben je tandarts of werk je simpelweg als tandarts? Zijn er bevlogen tandartsen die ook buiten hun werk betrokken blijven bij het vak? Of zijn er tandartsen die zich beperken tot hun patiënten en niets meer? Bevlogenheid is een keuze, geen verplichting.
In de tijd van mijn vader was bevlogenheid geen keuze, aangezien bijna alle tandartsen een eigen praktijk hadden met alle drukte van dien. Zo had mijn vader een eigen praktijk aan huis met maar liefst 12000 patiënten en een drukke weekenddienst. Hij was niet zomaar een tandarts, hij was dé tandarts van het hele dorp.
De balans tussen werk en privé was ver te zoeken, met weinig privacy buiten werktijden. Als ontsnapping dook hij onder in Muggenbeet, waar hij een tweede huis had gekocht. Privacy was schaars, maar te koop voor een dorpstandarts.
Na 30 jaar hard werken was het genoeg voor mijn vader. Hij verhuisde naar Muggenbeet om daar een nieuw leven te starten, ver weg van patiënten en drukke agenda's. Het was tijd om te genieten zonder tandheelkunde.
Uiteindelijk stond zijn beroep niet vermeld in de rouwadvertentie, want hij was al lang geen tandarts meer. Toch ontvingen we veel kaarten van oud-patiënten, ondanks zijn pensionering. Voor hen was hij nog steeds hun tandarts, zelfs na zijn dood.
Jerry Baas
